http://www.europa.eu.int/comm/index_en.htm

Başkan ve Komisyon Üyeleri:

18 Kasım'da Avrupa Parlamentosu'nda yapılan güven oylamasının ardından, Jose Manuel Barroso başkanlığındaki 25 üyeli yeni Avrupa Komisyonu 22 Kasım'da göreve başladı. Başkan ve Komisyon üyeleri üye ülke hükümetleri tarafından ortak uzlaşmayla atanırlar ve ancak Avrupa Parlamentosu tarafından görevden alınırlar.

Görevleri:
Avrupa Komisyonu, AB politikalarının tasarlayıcısı ve koordinatörüdür.

1. Mevzuat önerileri hazırlar, Parlamento ve Konsey’e sunar;
2. Birliğin yürütme organı olarak Avrupa Birliği müktesebatını (direktif, yönetmelik ve kararları) ve Parlamento ve Konsey tarafından hazırlanan bütçe ve programları uygulamakla yükümlüdür;
3. Topluluk antlaşmalarının koruyucusudur ve Adalet Divanı ile birlikte topluluk hukukunun doğru uygulanmasını sağlar;
4. Uluslararası platformda ve uluslararası antlaşmaların müzakerelerinde özellikle ticaret ve işbirliği alanlarında Birliği temsil eder.
5. Yürütme göreviyle donatılan Komisyon, antlaşmalarda da belirtilen taşımacılık, sosyal politikalar, çevre, tarım, enerji, bölgesel gelişme, ticari ilişkiler gibi alanlarda öneriler getirir.
6. Yetki ikamesi prensibine dayanarak, Komisyon belli bir ülke, bölge veya sektörün değil genel olarak Avrupa Birliği ve vatandaşlarının çıkarlarını korumakla yükümlüdür.
7. Komisyon ayrıca Sayıştay ile birlikte AB bütçesini yönetir.
8. AB kanunların üye ülkelerce doğru bir şekilde uygulanmasını da takip eden Komisyon, ayrıca şirketlerin rekabet kurallarına uyumlarını da kontrol eder.

Görev Süresi:

Avrupa Komisyonu 5 yıl süreyle görevde kalacak.

Çalışma Sistemi:

Komisyon mevzuat önerisini Parlamento ve Konsey’e sunduktan sonra üç kurum birlikte çalışırlar. Konsey genel olarak Komisyon önerilerini nitelikli çoğunluklu oyla kabul, oybirliğiyle reddeder.

Komisyon’da esas olarak Brüksel’de görev yapan genel sekreterlik, hukuk servisi, Eurosat İstatistik Servisi ve benzeri 16,000 civarında idari personel de bulunmaktadır. Ayrıca çeşitli konulara bakan Genel Müdürler (Directors General-GM) mevcuttur. Genel Müdürlerin her biri bir Komisyon üyesine bağlıdır. Jose Manuel Barroso'nin başkanlığını yaptığı Komisyon, aşağıdaki üyelerden oluşuyor.

Mevcut Komisyon üyeleri: (2004 - 2009)

25 kişiden oluşur.

Diğer Servisler/Ofisler:

• Genel Sekreterlik
• Hukuk Servisi
• Basın ve İletişim
• Basın Sözcüsü
• Kaçakçılığı Önleme Ofisi
• İç Audit Servisi
• Çeviri Servisi
• Konferans Servisi
• Dış Yardım Ofisi (Europaid)
• Yayınlar Ofisi
• Ortak Araştırma Merkezi

AB Bakanlar Konseyi (Council of Ministers)

http://ue.eu.int/en/summ.htm

Görevleri:

1-      AB'nin ana karar verme kuruluşudur ve üye ülkeler arasında ekonomik ve siyasi kararların yerine getirilmesi için koordinasyon rolü oynar.

2-      Avrupa’nın geleceği ile ilgili en önemli kararlar Konsey tarafından alınır.

3-      Avrupa Parlamentosu ile birlikte Avrupa Birliği’nin yıllık bütçesini tespit eder ve AB adına uluslararası anlaşmalar imzalar.

4-      Ortak dış politikaların, güvenlik konuları ve organize suç örgütleri karşında alınacak kararların ana hatlarını belirler.

5-      Konseyi en çok meşgul eden konular arasında genel sorunlar, tarım, ekonomi ve finans, çevre, ulaştırma ve telekomünikasyon, istihdam ve sosyal politikalar, balıkçılık, sanayi ve enerji, adalet, içişleri ve güvenlik, iç pazarlar, tüketici sorunları, turizm, araştırma, bütçe,

     kültür, araştırma, kalkınma, eğitim, gençlik ve sağlık gelir

Görev Süresi:

Konsey başkanlığını her üye devlet altı aylık dönemler için sırayla üstlenir. 2005 yılı sonuna kadar Konsey dönem başkanlığına İngiltere başkanlık etmektedir.

AB Dönem Başkanlığı

                          2005                    2006                2007

1. Dönem        Lüksemburg       Avusturya         Almanya

2. Dönem        İngiltere              Finlandiya        Portekiz

Görev Yeri:

Merkezi Brüksel’de olan Konsey’in, Nisan, Haziran ve Ekim ayları toplantıları Lüksemburg’da yapılır. 

Üye devletlerin Birlik nezdindeki büyükelçiliklerinden oluşan Daimi Temsilciler Komitesi (Coreper) Konsey’in çalışmalarının ön hazırlıklarını gerçekleştirir veya özel konuları incelemekle görevli komiteler oluşturarak Konsey’in talimatlarını yerine getirir.

Üyeleri:

Avrupa Konseyi üye ülkelerin dışişleri bakanlarından oluşmakla birlikte gündemdeki konuya göre ele alınacak konularla ilgili bakanlar düzeyinde temsilcilerden de oluşturulabilir. Toplam olarak 9 farklı Konsey yapılanması vardır:

1- Genel İşler ve Dış İlişkiler,

2- Ekonomik ve Mali İşler (Ecofin),

3- Adalet ve İçişleri,

4- İstihdam, Sosyal Politika, Sağlık ve Tüketici Hakları,

5- Rekabetlilik (İç Pazar, Sanayi ve Araştırma),

6- Ulaştırma, Telekomünikasyon ve Enerji,

7- Tarım ve Balıkçılık,

8- Eğitim, Gençlik ve Kültür.

Çalışma Sistemi:

Konsey, kararlarını basit çoğunlukla, nitelikli çoğunlukla veya oybirliğiyle alır. Nitelikli çoğunluk gerektiren kararlarda üye ülkelerin oyları ekonomik ve politik durumları ile nüfuslarına göre belirlenen bir ağırlıkla hesaplanmaktadır. Buna göre ülke bazında oy dağılımı şöyledir:

Antlaşmalarda başka türlü belirtilmediği takdirde, AB Konseyi kararları salt çoğunluk yöntemiyle alır. Ancak prosedürel konular dışında bu pek de başvurulmayan bir yöntemdir.

Nitelikli çoğunluk en çok kullanılan karar alma yöntemidir. Bu sistemde nitelikli çoğunluk için 87 oydan 62 oyun karar lehine olması ve bu 62 oyun en az 10 devlet tarafından verilmiş olması gerekir. Nitelikli çoğunluk prosedürüne tabi olan bir Komisyon kararının alınabilmesi için en az 8 üyenin olumlu oy kullanması gerekir. Kararı bloke etmeye yetecek azınlık oy ise 26’dır. Nitelikli çoğunlukla karar alınan konular Tek Pazar, tarım, ulaştırma ve çevreyle ilgili olanlardır.

Nice Antlaşması’nın yürürlüğe girmesiyle birlikte, nitelikli çoğunluk için gerekli oy sayısı 237 oyun yüzde 71’i olan 169, kararı bloke etmeye yetecek azınlık oy ise 69 olmuştur. Yeni üyelerin katılması ertesinde, 1 Kasım 2004'ten sonra ise toplam oy sayısı 321'e yükseldi. Bu durumda nitelikli çoğunluk için geçerli olan oy sayısı tüm oyların yüzde 72,3’ü olan 232 oldu.

Yeni üyelerin katıldığı 1 Mayıs 2004 ile 1 Kasım 2004 arasındaki süre geçiş süresi olarak düzenlendi.

Vergi, sosyal güvenlik gibi alanlardaki kararlar ise oybirliği ile alınır. Komisyonun bir önerisinde değişiklik yapmak için de oybirliği kararı gerekir. Oybirliği ile karar alma yöntemi veto hakkını da içerdiğinden, karar alma sürecini yavaşlatan bir prosedürdür. Bir ülkenin üyeliğe kabulü, ekonomi politikasına ilişkin konular veya üye bir ülkenin ulusal çıkarları söz konusu olduğu durumlarda kararlar oybirliği ile alınır.

Nice Antlaşması ayrıca, 1997 Amsterdam Antlaşması’yla gündeme gelen “güçlendirilmiş işbirliği” konseptini daha da kolaylaştırmıştır. Güçlendirilmiş işbirliğinin amacı, bir grup üye devlete bazı alanlarda daha hızlı entegre olma izni vermektedir. Bu uygulama çok sıkı kurallara bağlıdır ve ortak dış politika ve güvenlik konularında kullanılması yasaklanmıştır. Böylece en azından kararların bloke edilmesi önlenmek istenmektedir. Nice Antlaşması, üyelerin çoğunluğunun değil, en az 8 üyenin savunma ve askeri konular dışında biraraya gelerek işbirliği yapmasını öngörmektedir. Ancak en az 8 üyenin işbirliği yapmasına izin verilmesine karşın, bu grup yeni üyelerin de katılımda bulunmasına açık olmalıdır. Birçok alan da Avrupa Parlamentosu’nun onayına bağlıdır.

AB Konseyi çalışmalarını bir Genel Sekreterlik başkanlığında yürütmektedir ve şu anki Genel Sekreter Javier Solana’dır.

Avrupa Konseyi (European Council)

Üyeleri:

Avrupa Konseyi, AB'ne üye ülkelerin devlet ve hükümet başkanlarıyla Avrupa Komisyonu Başkanı'nı, 1974 yılından beri, yılda en az iki kez biraraya getirir.

Görevi:

1-      “Avrupa Zirvesi” olarak da adlandırılan bu toplantılarda liderler önemli konuları ve AB Bakanlar Konseyi’nde çözümlenemeyen ihtilafları tartışırlar.

2-      Avrupa Konseyi, AB’ye yol gösterici genel siyasi kuralları sağlamayı amaçlar. AB Bakanlar Konseyi’nden ayırmak amacıyla AB Başkanlar Konseyi olarak adlandırılır. Bu durumda Konsey’de toplanan üye devlet temsilcileri Konsey üyesi olarak değil kendi hükümetinin delegesi olarak değerlendirilir. Türkiye’nin AB’ye aday ülke konumu Hükümetlerarası Konsey’in 1999’daki Helsinki Zirvesi’nde -oybirliğiyle- kabul edilmiştir.

Avrupa Konseyi'ni AB Bakanlar Konseyi ile karıştırmamak gerekir.

AB Bakanlar Konseyi,

1- AB'nin ana karar verme kuruluşudur ve üye ülkeler arasında ekonomik ve siyasi kararların yerine getirilmesi için koordinasyon rolü oynar.

2- Bakanlar Konseyi üye ülkelerin dışişleri bakanlarından oluşmakla birlikte gündemdeki konuya göre ele alınacak konularla ilgili bakanlar düzeyinde temsilcilerden de oluşturulabilir (Tarım, Ulaştırma, Ekonomi ve Mali İşler, Sanayi, Çevre Bakanları Konseyi gibi).

http://www.curia.eu.int

Görevi:

1-      1958'de kurulan Adalet Divanı, Avrupa Antlaşmalarının üye devletler tarafından hukuka uygun biçimde yorumlanmasını ve ulusal hukuktan üstün olarak uygulanmasını sağlar.

2-      Üye devletlerarasında çıkan uyuşmazlıklarda, Adalet Divanı'nın yargı yetkisi mevcuttur.

Üyeleri:

25 (Yirmi beş) yargıç ve 8 (sekiz) yardımcı kanun sözcüsünden oluşur.

Antlaşmalarda belirtilmemekle beraber üyeler her bir üye devletten seçilirler fakat tarafsız ve bağımsız olma niteliklerini korurlar. Hem divanın, hem mahkemenin üyeleri, kendi ülkelerinde en yüksek adalet makamlarında görev almış hukukçulardan oluşur.

Görev Süreleri:

Üye devletler, hem Adalet Divanı hem de Asliye Mahkemesi'nin üyelerini ortak bir kararla altı yıllık süreyle atar. Yargıçlar her üç yılda bir kendi aralarından bir Adalet Divanı Başkanı seçerler. Bu süre sonunda yeniden aynı kişiler üyeliklerine üç yıl aralıklarla devam edebilirler.

Adalet Divanı'nın yükünü hafifletmek ve AB hukuk koruması kalkanını yaygınlaştırmak amacıyla 1989'da, 25 yargıçtan oluşan bir de Asliye Mahkemesi kurulmuştur. Asliye Mahkemesi daha çok AB rekabet kurallarının uygulanmasından çıkan anlaşmazlıklara, şirket ve kişisel başvuru davalarına bakarken, Adalet Divanı, hukuk meselelerinin üzerine gider ve üye devletlerin kanunlarının Avrupa Antlaşmalarına uygun olup olmadığına karar verir.

Görev Yeri:

Adalet Divanı ve Asliye Mahkemesinin merkezleri Lüksemburg’dur.

Görevi:

1-      Adalet Divanı üye devletlerin antlaşmalara aykırı davrandığına karar verebilir, antlaşmalardan doğan yükümlüklerini yerine getirmeyen ülkelere uyarı ve para cezaları verebilir.

2-      AB hukukunun yaratılmasına yardımcı olmuş ve Avrupa'nın bütünleşme sürecini hızlandırmıştır.

3-      Ulusal mahkemelerin başvurusu üzerine Birlik hukukunun çeşitli hususlarının yorumlanmasında geçerliliği hakkında kararlar alır.

4-      Bir hukuki işlemin bu tür tartışmalı bir husus doğurması halinde, ulusal mahkemelerden herhangi biri Avrupa Adalet Divanı’ndan ön karar isteyebilir.

Ancak bunun için üye devlette daha yüksek bir temyiz mercii bulunmaması gerekir. Bu durumda Adalet Divanı'nın kararları kesin ve bağlayıcıdır.

Adalet Divanı’nda görüşülen davalar

Avrupa Adalet Divanı’nda üye ülkelerin diğer üye ülkelere karşı açtığı davalarda, önce konunun Komisyon’a sunulması gerekir.

Komisyon’un üye ülkeler aleyhinde açtığı davalarda, Komisyon bir üye devletin antlaşmalardan doğan yükümlülüklerini yerine getirmediği durumlarda gerekçeli görüşünü belirterek o devleti savunma yapmaya çağırmakta, belirli bir süre içinde cevap alamazsa Divan’a başvurmaktadır.

Topluluk kurumları aleyhine açılan davalar, İptal davaları

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ve Avrupa Adalet Divanı

Avrupa Adalet Divanı’nın merkezi Brüksel’dedir ve asli görevi Avrupa Antlaşmalarının üye devletlerce doğru yorumlanmasını ve uygulanmasını sağlamaktır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin merkezi ise Strasburg’tadır ve insan hakları ihlallerine karşı koruma sağlamak üzere Avrupa Konseyi’ne bağlı çalışır.

Nice Antlaşması’yla getirilen değişiklikler

Adalet Divanı, daha önce olduğu gibi, her üye devletçe seçilen bir yargıçtan oluşacaktır. Divan’ın başkanı ve beş yargıçlı dairelerin başkanları dahil onbir yargıçtan oluşan “büyük daire”, genel olarak, bugün genel kurulun baktığı davalarla ilgilenecektir. Beş yargıçlı dairelerin başkanları, bir defa yenilenebilen üç yıllık bir görev süresi için seçileceklerdir. Nice Antlaşması’na göre Birinci Derece Mahkemesi’nde her üye devletten en az bir yargıç bulunacaktır.

http://www.eca.eu.int

Üyeleri:

Sayıştay, 25 üyeden oluşur ve Konsey tarafından Avrupa Parlamentosu’nun görüşü alındıktan sonra oybirliğiyle atanır. Her üye devletin bir üyesi vardır. Sayıştay başkanı üyeler tarafından seçilir. Başkanlık süresi üç yıldır ve bu dönem sonunda ikinci üç yıllık bir süre için yeniden seçilebilir. Sayıştay Başkanı, diğer üyeler yanında, 'primus inter pares' (eşitler arası birinci) sayılır.

Görev Yeri.

Merkezi Lüksemburg’da bulunmaktadır.

Görevi:

1-      1975 yılında kurulmuş olan Sayıştay, Avrupa Birliği bütçesinin kurallara ve amaca göre kullanılmasını garanti eder.

2-       Sayıştay AB fonlarının yönetimini ayrıntılı bir şekilde kontrol eder. Bu nedenle AB fonlarını kullanan kurum ve organlar Sayıştay’ın denetimine tabiidir ve istenen belge ve bilgileri Sayıştay’a vermekle yükümlüdür.

3-      Sayıştay her yıl rapor yayınlayarak Topluluk fonlarının yönetilmesiyle ilgili gözlemlerini aktarır. Ayrıca diğer kurumların talebi üzerine teftiş raporları hazırlar.

4-      Sayıştay, görevinde tam bağımsızlık içinde hareket eder.

http://www.esc.eu.int

Görevi:

Ekonomik ve Sosyal Komite’nin 3 ana görevi vardır:

1- Konsey, Komisyon ve Amsterdam Antlaşması’ndan itibaren Parlamento’ya tavsiyelerde bulunmak;

2- Sivil toplumun Avrupa birleşmesine daha katılımcı ve daha demokratik bir toplum anlamında katkısını sağlamak;

3- Üye olmayan ülkelerdeki sivil toplum kurumlarıyla da ilişkiye girerek bir danışma mekanizmasını oluşturmak.

4- Ekonomik ve Sosyal Komite, değişik baskı gruplarının Avrupa Topluluğu'nda temsilini sağlayan danışma kurumudur.

5- İşveren ve işçi sendikaları, çiftçi kooperatifleri, esnaf ve sanatkar teşkilatları ve tüketici örgütlerini ve birçok sivil toplum örgütlerini temsil etmektedir.

6- Avrupa Konseyi’ne, Komisyon’a ve Parlamento’ya danışmanlık yapar ve çalışmaları ile bu kuruluşların daha demokratik yapılar olmasını garantiler. Komite üç (3) ana gruptan oluşur:

  a- İşverenler: 106 üye

  b- İşçiler: 108 üye

  c- Serbest meslek sahipleri: 98 üye

7- 1957 Roma antlaşması ile kurulan komite, görüşleri ve raporları ile ekonomik ve sivil toplum örgütünün Avrupa Birliği kararlarında söz sahibi ve etkili olmasını sağlar.

8- AB Konseyi’nde, Parlamento’da ve Komisyon’da birçok karar alınmadan önce görüşleri için Komiteye başvurulur.

Görev Yeri:

Komitenin merkezi Brüksel'dedir.

Görev süreleri:

Komite üyeleri, üye hükümetler tarafından nüfus oranlarına göre dört (4) yıllık dönemler için seçilirler ve çalışmalarını tamamen bağımsız olarak yürütürler. Yeni on üyenin katılımıyla Komite'nin üye sayısı Nice Antlaşması çerçevesinde 317 oldu.

Komitenin daimi temsilciliği; bir büro, üç grup (işveren, işçi ve diğer baskı grupları), altı çalışma grubu ve genel sekreterlikten oluşmaktadır. Başkan ve iki başkan yardımcısı iki (2)yıllık dönemler için seçilmekte ve Başkan, Komite’yi yurt dışında temsil etmektedir.

Komite’nin altı ayrı çalışma grubu şöyledir:

1-      Tarım, Kırsal Kalkınma ve Çevre Grubu

2-      Ekonomik ve Parasal Birlik ve Ekonomik ve Sosyal Birleşme Grubu

3-      İstihdam, Sosyal İlişkiler ve Vatandaşlık Grubu

4-      Dış İlişkiler Grubu

5-      Tek Pazar, Üretim ve Tüketim Grubu

6-      Ulaştırma, Enerji, Altyapı ve Enformasyon Topluluğu Grubu

http://www.cor.eu.int

Görev Yeri:

Brüksel'de bulunur.

Görevleri:

1- Avrupa Birliği'nde yerel hükümetleri temsil eden danışma kurumudur.

1994'te kurulan Komite, yerel ve bölgesel hükümetlerin, Komisyon, Parlamento ve Konsey'e verdiği görüşlerle alınan kararları etkilemekte, yerel ve bölgesel hükümetlerin çıkarlarını korumak ve kollamakta ve kurumların daha demokratik çalışmasını sağlamaktadır.

2- Komisyon ve Konsey, yerel ve bölgesel hükümetleri doğrudan ilgilendiren aşağıdaki konularda görüş bildirmesini istemektedir:

Ekonomik ve sosyal dayanışma (bölgesel politikalar ve yapısal fonlar);

1- Tüm Avrupa'yı kapsayan ulaştırma, telekomünikasyon ve enerji şebekeleri;

2- kamu sağlığı;

3- eğitim, gençlik ve kültür sorunları;

4- istihdam politikaları, mesleki eğitim ve sosyal politikalar;

5- çevre sorunları;

6- ulaşım sorunları.

Üyeleri:

Bölgeler Komitesi, 1 Mayıs 2004 tarihinden itibaren, yerel ve bölgesel mercileri temsil eden 317 asil ve 317 yedek üyeden oluşmaktadır.

Görev süreleri:

Asil ve yedek üyelerin görev süreleri dört yıldır. Komite, başkanını üyeler arasından iki yıllığına seçer. Başkan, genel kurul toplantılarına başkanlık eder ve komiteyi dış dünyada temsil eder.

Yerel yönetici veya politikacılardan oluşan Komite üyeleri yerel başkan, parlamenter, belediye başkanı olabilmekte ve AB’deki çok geniş bir yerel yönetim aktivitesini temsil etmektedirler.

1999’da Amsterdam Antlaşması’yla bağımsız bir yapıya kavuşan Komite, Topluluk müktesebatıyla ilgili yerel konuları gündeme getirir ve yetki ikamesi prensibiyle çalışır. Buna göre Birlik hukukunun yerel veya bölgesel kurallardan daha verimli olmadığı durumlar dışında müdahale etmez. Komite, Birlik müktesebatının doğru uygulanmasını sağlarken bir yandan da yerel kuralların korunmasını sağlar.

http://www.ecb.int/

Avrupa Merkez Bankası (ECB), Avrupa Para Birliği'nin oluşmasından itibaren, 1 Haziran 1998 de faaliyete geçmiş, yeni para birimi Euro da, 1 Ocak 1999’da bankacılık işlemlerinde kullanılmaya başlanmış ve 1 Ocak 2002’de tedavüle çıkarılmıştır. Euro'yu kabul eden ülkeler, 'Euro sistemi' veya 'Euro bölgesini' meydana getirmektedirler. Tüm AB üyeleri ise 'Avrupa Merkez Bankaları Sistemini' oluşturmaktadır.

Görevleri:

1- Avrupa Merkez Bankası, Avrupa Birliği'nin para politikalarını oluşturur ve yürütür, döviz operasyonlarını yönlendirerek ödemeler sisteminin düzgün çalışmasını sağlar.

2- Banka, ayrıca üye ülkelerden 12’sinin kabul ettiği para birimi Euro’yu ihraç eder ve korur.

3- Bankanın görevleri arasında ayrıca üye ülkelerinde fiyat istikrarı sağlamak ve faiz oranlarını belirlemek bulunmaktadır.

Görev yeri:

Merkezi Frankfurt’tadır.  

Tam bağımsız çalışan Avrupa Merkez Bankası’na üye ülkelerin hükümetleri, hiçbir şekilde müdahale edemez ve etkileyemezler. Buna rağmen banka, AB üye ülkeleri hükümetleri ve merkez bankaları ile yakın bir işbirliği çerçevesinde çalışır.

Avrupa Merkez Bankası'nın üç)(3) karar verme kuruluşu mevcuttur:

1-    Yönetim Kurulu,

2-    İcra Kurulu,

3-    Genel Konsey.

Yönetim Kurulu

Avrupa Merkez Bankası'nın en önemli karar organıdır. Üyeleri arasında İcra Kurulunun 6 üyesi ve Euro bölgesinin merkez bankası başkanları bulunmaktadır. Bankanın Yönetim Kurulu başkanlığını İcra Kurulu Başkanı yürütür. Bankanın Yönetim Kurulu, Euro bölgesinin para politikalarını oluşturur ve üye ülkelerin ticari bankalarının ECB’den alacakları kredilerin faiz oranlarını tespit eder.

İcra Kurulu

Bankanın başkanı ve icra kurulunun 5 üyesi, üye ülkeler tarafından sadece 8 yıllık süre için seçilir. İcra Kurulu, bankanın para politikasını yürütür, üye merkez bankalarına günlük direktifler verir ve bankanın günlük çalışmalarından sorumludur.

Genel Konsey

Genel Konsey, Avrupa Merkez Bankası'nın üçüncü karar verme organıdır. Bankanın icra kurulu başkanı, başkan yardımcıları ve tüm üye ülkelerin merkez bankası başkanlarından oluşur. Genel Konsey, Euro bölgesini geliştirmek için politikalar üretir ve eşgüdümü sağlar.

Euro ve Para Politikaları

Euro, Avrupa Birliğinin (AB) para birimidir. Madrid'de 15 ve 16 Aralık 1995 tarihlerinde yapılan Avrupa Konseyi toplantısında, 15 ülke Hükümet veya Devlet Başkanları birlikte Avrupa tek para birimine 'Euro' denilmesini kararlaştırmıştır.

Avrupa Birliği’nin oluşumundaki en önemli aşamalardan birisi tek para birimi olan Euro’ya geçiş olmuştur. Avrupa Birliği’nin üye ülkelerde ulusal para birimlerinin terk edilerek tek ve ortak bir para birimini kullanmak istemelerinin arkasında tamamen ekonomik nedenler bulunmaktadır. Bunlar:

1- Güçlü bir ekonomik ortam ve daha iyi finansman koşulları, böylece yüksek büyüme ve istihdamda artış sağlanması,

2- Tek Pazar’ın tamamlayıcılığı,

3- Yurtdışına yapılan seyahatlerde kur değişikliklerinden kaynaklanan kaybın engellenmesi ve kolaylık sağlanması,

4- İşletme maliyetlerinin azaltılması,

5- Dünyadaki parasal istikrara katkı.

AB tek para biriminin kullanılmasına ne zaman karar verdi?

Tek para birimi kullanma kararı, üye ülkeler tarafından Şubat 1997'de Maastricht'de imzalanan AB Antlaşması’nın temel taahhütlerinden biridir. Antlaşmada tek para birimi hedefi belirlenmiş ve bu hedefe ulaşmak için gerekli ve gerçekçi bir zaman takvimi açık biçimde yer almıştır.

Avrupa Parasal Birliği’ne ve tek para birimine geçiş için üç aşama öngörülmüştü:

1. Aşama: 1 Temmuz 1990- 31 Aralık 1993

Birinci aşama, Tek Pazarın tamamlanmasını amaçlıyor, özellikle, AB içinde ve AB ve üçüncü ülkeler arasında sermayenin serbest dolaşımındaki sınırlamaların kaldırılmasını içeriyordu.

II. Aşama: 1 Ocak 1994- 31 Aralık 1998

Üye ülkeler kendilerini Euro'nun kabulü için hazırlıklı hale getiriyorlardı. Bu safhada kurumsal anlamdaki ana değişiklik, üye ülkelerin para politikalarının koordinasyonunu güçlendirmek, Ecu’nun kullanılmasını teşvik etmek ve III. Aşamada Avrupa Merkez Bankasının kurulması için gerekli zemini hazırlamak üzere Avrupa Parasal Enstitüsü’nün (APE) kurulmasıydı. Mayıs 1998’de Brüksel’de yapılan Zirve ile 11 üye ülkenin katılımıyla ekonomik ve parasal birliğin son aşaması olan tek para birimine geçilmesi kabul edildi.

III. Aşama: 1 Ocak 1999- 1 Temmuz 2002

Bu aşamada özellikle Euro'nun kendi başına bir para birimi haline gelmesi gibi önemli gelişmeler yer almaktadır. Resmi Ecu sepeti bir ECU=bir EURO olmak üzere Euro sepetiyle yenilendi. Aynı zamanda, Euro'yu kabul eden üye ülkelerin ulusal para birimlerinin çevrim kurları da geri döndürülemez biçimde sabitlendi.

Tek para birimine geçişte ve parasal birliğe katılmada en önemli kriter olarak, Maastricht kriterleri dediğimiz bazı ekonomik göstergelere sahip olabilme özelliği aranmaktadır. Buna göre Belçika, İspanya, Fransa, İtalya, İrlanda, Lüksemburg, Hollanda, Avusturya, Portekiz ve Finlandiya geçiş kriterlerini yerine getirmeleri nedeniyle 1.1.1999’da başlayan son aşamaya geçebilmişlerdir. Bu ülkelere daha sonra 1.1.2001’de Yunanistan katılmıştır. Danimarka, İsveç ve İngiltere Maastricht kriterlerinin çoğunu yerine getirmekle beraber, tek para sisteminin dışında kalmayı tercih etmektedirler.

Maastricht kriterleri dediğimiz ölçütler:

1. Üye ülkelerin sahip olacakları en yüksek enflasyon oranı, 1998 Ocak ayı itibarıyla en düşük enflasyon oranına sahip üç üye ülkenin enflasyon oranının ortalamasının yüzde 1.5 üstüyle sınırlandırılmıştır.
2. Üye ülkelerin uygulayacağı en yüksek faiz oranları, enflasyonda en iyi performansı gösteren ülkelerdeki son bir yıldaki uzun vadeli faiz oranlarının aritmetik ortalamasının en fazla yüzde 2 puan üzerinde olabilir.
3. Üye ülkelerin kamu borçları ve bütçe açığının yüksek boyutta olup olmadığı Konsey tarafından kararlaştırılır.
4. Üye ülke paralarının 1996-1998 tarihleri arasında Avrupa Kur Mekanizmasında belirlenen yüzde 15’lik dalgalanma marjları dışında devalüasyon yapmamış olması gerekir.

Üye ülkelerde meydana gelen ekonomik rahatsızlıklar diğer ülke piyasalarını da etkileyeceğinden tek para sistemine geçişte, bu kriterlerin baz alınıp uyulmasının sağlanması oldukça önemlidir. Bu kriterler çerçevesinde Avrupa Para Birliği’nin son aşamasına 1.1.1999’da girilmiş, Avrupa Merkez Bankası faaliyete geçmiş ve tek Avrupa parası Euro 1.1.1999 tarihi itibarıyla kâğıt üzerinde ve bankacılık işlemlerinde faaliyete geçmiştir. 3 yıllık geçiş süresi sonucunda ise 1.1.2002 tarihinde Euro 5, 10, 20, 50, 100, 200 ve 500’lük banknotlar halinde piyasaya sürülmüş ve ulusal paraların yerini almıştır.

Euro’ya geçmeyen ülkelere ne olacak?

AB'ye yeni dahil olan ülkeler istenen şartları karşılar karşılamaz, ilk katılımcılara uygulanmış olan aynı şartlarla Euro alanına dahil olacaktır. Euro'yu kabul etmeyen üye ülkeler yine de ekonomik politikanın uygulanmasına katılacaklardır. AB'nin tam üye statüsüne sahip ülkeleri olarak, bu ülkeler Euro'ya katılmış olan üye ülkelerle aynı haklara ve yükümlülüklere sahip olacaklardır. Örneğin, bütçelerinin aşırı açık vermemesi için çaba sarf edeceklerdir, fakat bu konuda Konsey’in yaptırımlarına tabi olmayacaklardır. Euro'yu kabul etmeyen bir üye ülke, özerk bir para politikası izleyecek, fakat buna rağmen Merkez Bankası, Avrupa Merkez Bankaları Sisteminin (AMBS) bir üyesi olarak kalmaya devam edecektir. “Yeni katılan ülkeler” tek para sistemine henüz katılmamış olmaları nedeniyle, Euro yerine kendi ulusal para birimlerini kullanmaya devam edecektir. Bu para birimleriyle Euro arasındaki ilişkiler, 1 Ocak 1999 tarihinden beri yürürlükte bulunan yeni bir mübadele kuru mekanizması (MKM2) ile belirlenmektedir. Bu yeni mübadele kuru mekanizması (MKM2) mevcut (MKM)'nin yerine geçmiştir.

http://www.eib.org

Görevleri:

1-      Avrupa Yatırım Bankası (EIB), Avrupa Birliği'nin finans kurumudur.

2-      Banka, Birliğin entegrasyonunu sağlayan devlet ve özel sektör projelerini finanse eder, istikrarlı büyümeye, ekonomik ve sosyal uyumun gelişmesine katkıda bulunur.

3-      1958’de Roma Antlaşması sonucu kurulan banka, uluslararası para piyasalarından aldığı kredilerle çalışır. Yatırım ve kalkınma bankası olması nedeniyle, banka mevduat toplayamaz ve cari hesaplar bulunduramaz. Kâr amacı gütmeyen banka, Avrupa Birliği'nin bütçesinden para almaz.

4-      Dünyanın en itibarlı borç alan finans kurumu olmasından dolayı, Avrupa Yatırım Bankası'na uluslararası rating kuruluşları tarafından en yüksek kredi sınıflandırması olan 'AAA' verilmektedir. Yüksek kredibilitesi nedeniyle banka, faaliyetlerini yürütebilmesi için büyük miktarlarda ve son derece elverişli şartlarda kaynak temin edebilmektedir.

Görev yeri:

Avrupa Yatırım Bankası'nın merkezi Lüksemburg’dadır.

Üyeleri:

AB üyesi her ülkeden çalışanı bulunmaktadır.

Bankanın hissedarları AB’nin üye ülkelerinden oluşur. Bankanın başkanlar kurulu, yönetim kurulu, icra komitesi ve denetleme kurulu mevcuttur.

Kredi açarken, banka şu konulara önem verir:

1- Krediler, başka kredi kapılarını ve kaynakları açmalıdır.

2- Krediler, Avrupa ülkelerinin endüstrileri ile küçük ve orta ölçekli şirketlerinin rekabet güçlerini artırmalıdır ve tüm Avrupa Birliği ülkelerini kapsayan ulaştırma, telekomünikasyon ve enerji transferi gibi projelerde kullanılmalıdır.

Çevre korunması, sağlık yatırımları ve bilgi teknolojileri gibi sektörlere yönelik olmalıdır.

3- Krediler, Avrupa Birliği’nin en yoksul bölgelerine verilmelidir.

4- Bankanın öncelikli hedefi AB'nin dengeli gelişimine katkıda bulunmaktır. Bu nedenle kredilerinin yüzde 90’ı Avrupa Birliği ülkelerinde kullanılmaktadır. Bunun yanı sıra trans-Avrupa ulaşım ve telekomünikasyon ağlarının geliştirilmesine, çevrenin korunmasına, enerji kaynaklarının devamlılığının sağlanmasına ve endüstri ve küçük işletmelerin uluslararası düzeyde rekabet gücünün artırılmasına yönelik projelere finansman sağlamaktadır. Banka, Avrupa Birliği haricinde de Birliğin üye olmayan ülkelere yönelik işbirliği politikasının hayata geçirilmesine yardımcı olmakta ve Akdeniz ülkeleri, Afrika, Karaipler, Pasifik Okyanusu, Orta ve Doğu Avrupa'da, Latin Amerika'da ve Asya ülkelerindeki projelere kredi açmaktadır.

5- Avrupa Yatırım Bankası, Avrupa Yatırım Fonu'nun en büyük ortağıdır ve onun yönetiminde bulunmaktadır. 1994’te kurulan fonun amacı küçük ve orta ölçekli şirketlere finansman sağlamaktır.

Banka, en az 25 milyon Euro civarında olan büyük çaplı projeleri desteklemekte, KOBİ'ler veya yerel yönetimler tarafından yürütülen daha küçük ölçekli projeleri 180 aracı banka ve finansal kuruluş aracılığıyla desteklemektedir.

6- Banka, Avrupa Birliği ekonomik politikaları doğrultusunda hareket eder, fakat idari yapısı bağımsızdır.